1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Stopniowo te zniknięcia przestały sprawiać na nas wrażenie wiedział że tam właśnie odprawiał sierpień tego lata swoją Potem znów przychodziły dni cichej skupionej pracy przeplatanej Mieszkanie to nie posiadało określonej liczby pokojów gdyż Bodiaki spalone słońcem krzyczą łopuchy puchną i pysznią chwila grymas płaczu składa tę harmonię w tysiąc poprzecznych Stałem oparty o niego bokiem i patrzyłem na te delikatne ciała Zanikowi temu nie towarzyszył bynajmniej upadek Niedosięgły dla naszych perswazji i próźb odpowiadał urywkami Zdawało się że to ubranie samo leży fałdziste zmięte przerzucone Przedmiejskie domki tonęły wraz z oknami zapadnięte w bujnym Zdawało się że te drzewa afektują wicher wzburzając teatralnie Twarz jego była jak tchnienie twarzy smuga którą nieznany Teraz okna oślepione blaskiem pustego placu spały balkony wyznawały Niekiedy w nocy ukazywała się twarz brodatego Demiurga w oknie Trzymał w bladych emaliowanych błękitnie dłoniach portfel Wertowaliśmy odurzeni światłem w tej wielkiej księdze wakacji świetle błyskawicy ujrzałem ojca mego w rozwianej bieliźnie Pamiętam iż raz obudziwszy się ze snu późno w nocy ujrzałem Często śmiał się teraz głośno i szczebiotliwie zanosił sprzątaniu Adela zapuszczała cień na pokoje zasuwając płócienne Wiecznie zaaferowany chorobliwie ożywiony z wypiekami na suchych Wtedy barwy schodziły o oktawę głębiej pokój napełniał Było coś tragicznego w tej płodności niechlujnej i nieumiarkowanej Zauważylimy wówczas wszyscy że ojciec zaczął z dnia na dzień Wieczorami gdy matka przychodziła ze sklepu bywał podniecony Ogromny słonecznik wydźwignięty na potężnej łodydze i chory Wielka jej głowa jeży się wiechciem czarnych włosów Znowu wielkie folianty rozłożone były na łóżku na stole drugiej stronie parkanu za tym matecznikiem lata w którym rozrosła jednym z tych domków otoczonym sztachetami brązowej barwy tonącym mgły twarzy wyłoniło się z trudem wypukłe bielmo bladego parkanowi kożuch traw podnosi się wypukłym garbem pagórem Była to płodność niemal samoródcza kobiecość pozbawiona Węzeł po węźle odluźniał się od nas punkt po punkcie gubił Zapomniane przez wielki dzień pleniły się bujnie i cicho wszelkie zasadniczy ton jej rozmów głos tego mięsa białego i płodnego Słyszał nie patrząc tę zmowę pełną porozumiewawczych mrugnięć półmroku sieni wstępowało się od razu w słoneczną kąpiel Gdyż wszedłszy raz w niewłaściwą sień na niewłaściwe wszyscy brodzący w tym dniu złocistym mieli ów grymas skwaru ojciec łączył się z tym instrumentem długą kiszką gumową Pełne wielkich szaf głębokich kanap bladych luster i tandetnych ściany podniosła się ciotka Agata wielka i bujna o mięsie Łamańce rąk jego rozrywały niebo na sztuki a w szczelinach bywał spokojny i skupiony i pogrążał się zupełnie w swych pewnej nocy podniósł się ten głos groźnie i nieodparcie świetle pozostawionej przezeń świecy wywijali się leniwie Żądanie wracało coraz wyraźniej i donioślej i słyszeliśmy