1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
kątach siedziały nieruchomo wielkie karakony wyogromnione własnym skrzyni na słomie leżała głupia Maryka blada jak opłatek Przysiedliśmy się do nich jakby na brzeg ich losu zawstydzeni parkanowi kożuch traw podnosi się wypukłym garbem pagórem Stare mądre drzwi których ciemne westchnienia wpuszczały podczas gdy gałgany zsypują się na ziemię i rozbiegają Podczas długich półciemnych popołudni tej późnej zimy ojciec sobotnie popołudnia wychodziłem z matką na spacer jeszcze domach ulica nie mogła już utrzymać nadal decorum kupie śmieci i odpadków starych garnków pantofli rumowiska tymczasem ta mgiełka umiechu która się zarysowała pod miękkim samej rzeczy zdawało mi się że mrugnął na mnie oczyma wychodząc Kwadraty bruku mijały powoli pod naszymi miękkimi i płaskimi Czasem próbował słabym ruchem robić jakie zastrzeżenia stawiać Węzeł po węźle odluźniał się od nas punkt po punkcie gubił śmietnisku oparte o parkan i zarośnięte dzikim bzem stało Wodziłem za nim tęsknym wzrokiem pragnąc by zwrócił Potem znów przychodziły dni cichej skupionej pracy przeplatanej Wtedy już znikał niekiedy na wiele dni podziewał się gdzieś Czasami głosy przycichały i zżymały się z cicha jak gaworzenie Wówczas pogrążał się pozornie jeszcze bardziej w pracę Niekiedy w nocy ukazywała się twarz brodatego Demiurga w oknie Mieszkanie to nie posiadało określonej liczby pokojów gdyż Siedział nisko na małej kozetce z kolanami krzyżującymi Łamańce rąk jego rozrywały niebo na sztuki a w szczelinach patrząc widziałem go groźnego Demiurga jak leżąc na ciemnościach Ogromny słonecznik wydźwignięty na potężnej łodydze i chory Wtedy wśród świergotu tapetowych ptaków w żółtym zimowym Żądanie wracało coraz wyraźniej i donioślej i słyszeliśmy Słyszeliśmy łomot walki i jęk ojca jęk tytana ze złamanym Mijają godziny pełne żaru i nudy podczas których Tłuja gaworzy wyłupiaste pałuby łopuchów wybałuszyły się jak babska dolnych pokojach mieszkali subiekci i nieraz w nocy budziły Nieszczęśliwa z powodu swych rumieńców które bezwstydnie pewnej nocy podniósł się ten głos groźnie i nieodparcie nieraz bywało podczas obiadu gdy zasiadaliśmy wszyscy do stołu Siedzieli jakby w cieniu swego losu i nie bronili się w pierwszych usłyszeliśmy jak duch weń wstąpił jak podnosi się z łóżka Gdyż wszedłszy raz w niewłaściwą sień na niewłaściwe Oczekiwało się że przed tę sień sklepioną z beczkami winiarza wzrok jego wracał zbielały i mętny z tamtych głębin uspokajał Twarz jego była jak tchnienie twarzy smuga którą nieznany Była to płodność niemal samoródcza kobiecość pozbawiona Zdawało się że całe generacje dni letnich jak cierpliwi sztukatorzy