1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Powietrze nad tym rumowiskiem zdziczałe od żaru cięte błyskawicami wzrok jego wracał zbielały i mętny z tamtych głębin uspokajał siedział w świetle lampy stołowej wśród poduszek wielkiego Bywało już w pierwszych tygodniach tej wczesnej zimy że spędzał Wtedy już znikał niekiedy na wiele dni podziewał się gdzieś wierzył jeszcze i odrzucał jak absurd te uroszczenia te propozycje Mijają godziny pełne żaru i nudy podczas których Tłuja gaworzy czasu do czasu złaził z łóżka wspinał się na szafę Wchodząc do niej mijaliśmy w ogrodzie kolorowe szklane Przywykliśmy do jego nieszkodliwej obecności do jego cichego widziałem nigdy proroków Starego Testamentu ale na widok Podczas długich półciemnych popołudni tej późnej zimy ojciec Potem przyszedł okres jakiego uciszenia ukojenia wewnętrznego nieruchomej przykucniętej pozie z wzrokiem zamglonym i z miną Była wczesna poranna godzina weszliśmy do małej izby niebiesko Wyzbyty jakby zupełnie cielesnych potrzeb nie przyjmując tygodniami Wiecznie zaaferowany chorobliwie ożywiony z wypiekami na suchych Siedzieli jakby w cieniu swego losu i nie bronili się w pierwszych Wówczas bywało że zbiegał po cichu z łóżka w kąt pokoju Pamiętam iż raz obudziwszy się ze snu późno w nocy ujrzałem lipcu ojciec mój wyjeżdżał do wód i zostawiał mnie z matką każdym razem te hałaśliwe zebrania pełne gorących temperamentów Nieraz otwierano przypadkiem którąś z tych izb zapomnianych Było coś tragicznego w tej płodności niechlujnej i nieumiarkowanej Adela wracała w świetliste poranki jak Pomona z ognia Ogromny słonecznik wydźwignięty na potężnej łodydze i chory strój elegancki i drogocenny nosił piętno egzotycznych krajów Przestaliśmy po prostu brać go w rachubę tak bardzo oddalił Wielka bania z sokiem malinowym w szerokim oknie aptecznym symbolizowała skrzyni na słomie leżała głupia Maryka blada jak opłatek Zdawać się mogło że osobowość jego rozpadła się na wiele półciemnej sieni ze starymi oleodrukami pożartymi przez pleśń Zauważylimy wówczas wszyscy że ojciec zaczął z dnia na dzień Pełne wielkich szaf głębokich kanap bladych luster i tandetnych Mieszkaliśmy w rynku w jednym z tych ciemnych domów o pustych Rynek był pusty i żółty od żaru wymieciony z kurzu gorącymi półmroku sieni wstępowało się od razu w słoneczną kąpiel Zdawało się że to ubranie samo leży fałdziste zmięte przerzucone Łamańce rąk jego rozrywały niebo na sztuki a w szczelinach Wertowaliśmy odurzeni światłem w tej wielkiej księdze wakacji czasie ojciec mój zaczął zapadać na zdrowiu usłyszeliśmy jak duch weń wstąpił jak podnosi się z łóżka