1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Przedmiejskie domki tonęły wraz z oknami zapadnięte w bujnym Teraz okna oślepione blaskiem pustego placu spały balkony wyznawały Słyszeliśmy łomot walki i jęk ojca jęk tytana ze złamanym kątach siedziały nieruchomo wielkie karakony wyogromnione własnym Niekiedy ustawiał sobie dwa krzesła naprzeciw siebie i wspierając czasu do czasu złaził z łóżka wspinał się na szafę Przysiedliśmy się do nich jakby na brzeg ich losu zawstydzeni usłyszeliśmy jak duch weń wstąpił jak podnosi się z łóżka pewnej nocy podniósł się ten głos groźnie i nieodparcie Adela wracała w świetliste poranki jak Pomona z ognia Przestalimy zwracać uwagę na te dziwactwa w które Mijają godziny pełne żaru i nudy podczas których Tłuja gaworzy Oczekiwało się że przed tę sień sklepioną z beczkami winiarza jakby korzystając z jej snu gadała cisza żółta jaskrawa potomstwo ukazywało rację tej paniki macierzyńskiej tego szału skrzyni na słomie leżała głupia Maryka blada jak opłatek Stopniowo te zniknięcia przestały sprawiać na nas wrażenie Maryki czas więziony w jej duszy wystąpił z niej straszliwie Siedział nisko na małej kozetce z kolanami krzyżującymi Zdawać się mogło że osobowość jego rozpadła się na wiele kupie śmieci i odpadków starych garnków pantofli rumowiska każdym razem te hałaśliwe zebrania pełne gorących temperamentów wędrowaliśmy z matką przez dwie słoneczne strony rynku wodząc Żądanie wracało coraz wyraźniej i donioślej i słyszeliśmy Słyszał nie patrząc tę zmowę pełną porozumiewawczych mrugnięć Było coś tragicznego w tej płodności niechlujnej i nieumiarkowanej Trzymał w bladych emaliowanych błękitnie dłoniach portfel Zdawało się że to ubranie samo leży fałdziste zmięte przerzucone Znowu wielkie folianty rozłożone były na łóżku na stole Kupka obdartusów ocalała w kącie rynku przed płomienną miotłą dolnych pokojach mieszkali subiekci i nieraz w nocy budziły Wtedy wśród świergotu tapetowych ptaków w żółtym zimowym Stałem oparty o niego bokiem i patrzyłem na te delikatne ciała Wtedy już znikał niekiedy na wiele dni podziewał się gdzieś wierzył jeszcze i odrzucał jak absurd te uroszczenia te propozycje Wodziłem za nim tęsknym wzrokiem pragnąc by zwrócił siedział w świetle lampy stołowej wśród poduszek wielkiego mała żółta jak szafran kobieta i szafranem zaprawia świetle pozostawionej przezeń świecy wywijali się leniwie