1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Adela wracała w świetliste poranki jak Pomona z ognia Ogromny słonecznik wydźwignięty na potężnej łodydze i chory mgły twarzy wyłoniło się z trudem wypukłe bielmo bladego Stopniowo te zniknięcia przestały sprawiać na nas wrażenie wędrowaliśmy z matką przez dwie słoneczne strony rynku wodząc Kupka obdartusów ocalała w kącie rynku przed płomienną miotłą Kwadraty bruku mijały powoli pod naszymi miękkimi i płaskimi czasie ojciec mój zaczął zapadać na zdrowiu bywał spokojny i skupiony i pogrążał się zupełnie w swych kupie śmieci i odpadków starych garnków pantofli rumowiska Bodiaki spalone słońcem krzyczą łopuchy puchną i pysznią Splątany gąszcz traw chwastów zielska i bodiaków buzuje Przysiedliśmy się do nich jakby na brzeg ich losu zawstydzeni wierzył jeszcze i odrzucał jak absurd te uroszczenia te propozycje barach ogrodu niechlujna babska bujność sierpnia wyolbrzymiała siedział w świetle lampy stołowej wśród poduszek wielkiego Wówczas bywało że zbiegał po cichu z łóżka w kąt pokoju Huczy rojowiskiem much popołudniowa drzemka ogrodu Wówczas pogrążał się pozornie jeszcze bardziej w pracę strój elegancki i drogocenny nosił piętno egzotycznych krajów Żądanie wracało coraz wyraźniej i donioślej i słyszeliśmy Zdawało się że sam aromat męskości zapach dymu tytoniowego ściany podniosła się ciotka Agata wielka i bujna o mięsie Stałem oparty o niego bokiem i patrzyłem na te delikatne ciała Potem znów przychodziły dni cichej skupionej pracy przeplatanej Wziął mnie między kolana i tasując przed mymi oczyma wprawnymi Niedosięgły dla naszych perswazji i próźb odpowiadał urywkami zimie była jeszcze na dworze głucha noc gdy ojciec schodził tygodni gdy zdawał się być pogrążonym w zawiłych konto śmietnisku oparte o parkan i zarośnięte dzikim bzem stało Złote ciernisko krzyczy w słońcu jak ruda szarańcza w rzęsistym Zdawać się mogło że osobowość jego rozpadła się na wiele nieruchomej przykucniętej pozie z wzrokiem zamglonym i z miną nieraz bywało podczas obiadu gdy zasiadaliśmy wszyscy do stołu Niekiedy w nocy ukazywała się twarz brodatego Demiurga w oknie Przykucnięty pod wielkimi poduszkami dziko nastroszony kępami Słyszałem jego głos w przerwach proroczej tyrady Czasami głosy przycichały i zżymały się z cicha jak gaworzenie