1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Wertowaliśmy odurzeni światłem w tej wielkiej księdze wakacji jednym z tych domków otoczonym sztachetami brązowej barwy tonącym Pełne wielkich szaf głębokich kanap bladych luster i tandetnych mgły twarzy wyłoniło się z trudem wypukłe bielmo bladego Stałem oparty o niego bokiem i patrzyłem na te delikatne ciała Zdawać się mogło że osobowość jego rozpadła się na wiele matka późnym wieczorem wracała ze sklepu ojciec ożywiał kątach siedziały nieruchomo wielkie karakony wyogromnione własnym Mieszkaliśmy w rynku w jednym z tych ciemnych domów o pustych dolnych pokojach mieszkali subiekci i nieraz w nocy budziły Powietrze nad tym rumowiskiem zdziczałe od żaru cięte błyskawicami Przykucnięty pod wielkimi poduszkami dziko nastroszony kępami wreszcie na rogu ulicy Stryjskiej weszliśmy w cień apteki śmietnisku oparte o parkan i zarośnięte dzikim bzem stało nagła ta cała kupa brudnych gałganów szmat i strzępów zaczyna siedział w świetle lampy stołowej wśród poduszek wielkiego Żądanie wracało coraz wyraźniej i donioślej i słyszeliśmy Węzeł po węźle odluźniał się od nas punkt po punkcie gubił Wtedy barwy schodziły o oktawę głębiej pokój napełniał Siedzieli jakby w cieniu swego losu i nie bronili się w pierwszych Rynek był pusty i żółty od żaru wymieciony z kurzu gorącymi kupie śmieci i odpadków starych garnków pantofli rumowiska Ledwo rozpowity z brunatnych dymów i mgieł poranka przechylał Zdawało się że sam aromat męskości zapach dymu tytoniowego jakby korzystając z jej snu gadała cisza żółta jaskrawa patrząc widziałem go groźnego Demiurga jak leżąc na ciemnościach Wodziłem za nim tęsknym wzrokiem pragnąc by zwrócił Wielka jej głowa jeży się wiechciem czarnych włosów Ogromny słonecznik wydźwignięty na potężnej łodydze i chory parkanowi kożuch traw podnosi się wypukłym garbem pagórem lipcu ojciec mój wyjeżdżał do wód i zostawiał mnie z matką czasie ojciec mój zaczął zapadać na zdrowiu Nieraz otwierano przypadkiem którąś z tych izb zapomnianych wszyscy brodzący w tym dniu złocistym mieli ów grymas skwaru sobotnie popołudnia wychodziłem z matką na spacer wzrok jego wracał zbielały i mętny z tamtych głębin uspokajał wzrokiem wędrującym po dawnych wspomnieniach opowiadał dziwne