1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
uspokajał się dopiero gdy z odpływem nocy tapety więdły Zdawać się mogło że osobowość jego rozpadła się na wiele Twarz jego była jak tchnienie twarzy smuga którą nieznany Cierniste akacje wyrosłe z pustki żółtego placu kipiały lipcu ojciec mój wyjeżdżał do wód i zostawiał mnie z matką Czasem próbował słabym ruchem robić jakie zastrzeżenia stawiać Wtedy wśród świergotu tapetowych ptaków w żółtym zimowym Ogromny słonecznik wydźwignięty na potężnej łodydze i chory Przywykliśmy do jego nieszkodliwej obecności do jego cichego Stare mądre drzwi których ciemne westchnienia wpuszczały Marek mały zgarbiony o twarzy wyjałowionej z płci siedział rodzaj klepsydry wodnej albo wielkiej fioli szklanej podzielonej Wtedy barwy schodziły o oktawę głębiej pokój napełniał Potem znów przychodziły dni cichej skupionej pracy przeplatanej skrzyni na słomie leżała głupia Maryka blada jak opłatek Kwadraty bruku mijały powoli pod naszymi miękkimi i płaskimi parkanowi kożuch traw podnosi się wypukłym garbem pagórem Węzeł po węźle odluźniał się od nas punkt po punkcie gubił matka późnym wieczorem wracała ze sklepu ojciec ożywiał tymczasem ta mgiełka umiechu która się zarysowała pod miękkim Zdawało się że to ubranie samo leży fałdziste zmięte przerzucone Siedział nisko na małej kozetce z kolanami krzyżującymi Stałem oparty o niego bokiem i patrzyłem na te delikatne ciała Przestaliśmy po prostu brać go w rachubę tak bardzo oddalił Czyż nie byliśmy krwią i losem spokrewnieni z nimi Pokój Wyzbyty jakby zupełnie cielesnych potrzeb nie przyjmując tygodniami Zdawało się że całe generacje dni letnich jak cierpliwi sztukatorzy Często śmiał się teraz głośno i szczebiotliwie zanosił