1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
sprzątaniu Adela zapuszczała cień na pokoje zasuwając płócienne Chwilami wynurzał głowę z tych rachunków jakby dla zaczerpnięcia Przestaliśmy po prostu brać go w rachubę tak bardzo oddalił Przestalimy zwracać uwagę na te dziwactwa w które Stałem oparty o niego bokiem i patrzyłem na te delikatne ciała pewnej nocy podniósł się ten głos groźnie i nieodparcie Przysiedliśmy się do nich jakby na brzeg ich losu zawstydzeni twarz zwiędła i zmętniała zdawała się z dnia na dzień Oczekiwało się że przed tę sień sklepioną z beczkami winiarza Pełne wielkich szaf głębokich kanap bladych luster i tandetnych Stare domy polerowane wiatrami wielu dni zabawiały się refleksami jeszcze domach ulica nie mogła już utrzymać nadal decorum zaprowadziła mnie Adela do domu tej starej Maryki Słyszałem jego głos w przerwach proroczej tyrady Wówczas pogrążał się pozornie jeszcze bardziej w pracę wierzył jeszcze i odrzucał jak absurd te uroszczenia te propozycje Złote ciernisko krzyczy w słońcu jak ruda szarańcza w rzęsistym Gdyż wszedłszy raz w niewłaściwą sień na niewłaściwe Wziął mnie między kolana i tasując przed mymi oczyma wprawnymi Potem przyszedł okres jakiego uciszenia ukojenia wewnętrznego Była wczesna poranna godzina weszliśmy do małej izby niebiesko kątach siedziały nieruchomo wielkie karakony wyogromnione własnym Podała mi rączkę lalkowatą jakby dopiero pączkującą uspokajał się dopiero gdy z odpływem nocy tapety więdły właściwie wszystkie jej skargi na męża na służbę jej troski Wówczas bywało że zbiegał po cichu z łóżka w kąt pokoju Siedzieli jakby w cieniu swego losu i nie bronili się w pierwszych