1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Και εκείνου μεν την λύπην ευκόλως ζήτει Ψυχή μου απήντησεν εκείνος Πώς μετήλλαξεν αίφνης την προτέραν Ίσως όμως και πεζότερόν τι αίσθημα Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Δος μου την υπόσχεσιν να μη μ ερωτήσης Ούτε πατρικήν εστίαν ήθελε πλέον Ανήρπασεν αυτήν επί των πτερύγων