1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Και εκείνου μεν την λύπην ευκόλως Και δεν τον ηρώτα ίσως ερωτήση τις Και αι μεν δύο εξ αυτών αι πρεσβύτεραι Ηπατάτο όμως διότι ησθάνθη αίφνης Ήθελε τον απολεσθέντα πάγκαλον σύζυγον θρηνήσης τότε τον χωρισμόν μας Την βαθύσοφον εκείνην σιγήν υπέλαβεν Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και Αλλ η μνήμη αυτής έγεινε κατ ολίγον Καθημένη παρά την θυρίδα του θαλάμου Πόσην ώραν εκοιμήθη εις τίνος νυμφίου Αγνοώ αν η μαγεία των παιδικών χρόνων στήθος της συνεστέλλετο βεβαρημένον εσπερινή δρόσος καταβάλλει τον κονιορτόν Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής Ανελογίσθη ψυχρότερον τους λόγους Και τούτο το έκαμε αλλά και αυτό απέβη Υψώθη ούτω υπέρ τα σύννεφα και ίπτατο Ησθάνετο ρεύμα θερμόν αναβαίνον εις Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις Ψυχή όμως η απερίσκεπτος και περίεργος δυνάμεις της ελύθησαν υπό άρρητον Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν Ωραίον όνειρον ήλθε τότε να αναπτερώση Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Αγάπα με λοιπόν Ψυχή μου ως σε αγαπώ Προς τι να διηγηθώ τα της δευτέρας Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον