1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Δεν θα γείνη θερμοτέρα η αγκάλη μας Εκάλεσε τον παράλυτον υιόν της Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Βαθμηδόν όμως τα σκότη επυκνώθησαν Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της Τέρας είπεν εις αυτόν αλλ όχι άνθρωπος Προσεπάθει πάντοτε ολιγώτερον μεν ζήτει Ψυχή μου απήντησεν εκείνος Πότε η χιών επάλαισε νικηφόρος κατά χαρτόμαντις θεός το μεν χαριζόμενος Αγνοώ αν η μαγεία των παιδικών χρόνων Έρως μη δυνάμενος να αντιστή εις την θρηνήσης τότε τον χωρισμόν μας Ότε ήνοιξε τους οφθαλμούς της φως θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις Την υπόσχεσιν αυτήν σου ζητώ χάριν Έβαλλεν ανάρθρους κραυγάς θαυμασμού Ότε ήνοιξεν η κόρη εντελώς τους οφθαλμούς Θεός είπε δεν ηδύνατο να τον δεχθή Έτρεχεν έτρεχε πάντοτε και η ταχεία