1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Εις τους λόγους τούτους τους γλυκείς Άφησε αγάπη μου να διαρρέη τοιουτοτρόπως Μετά τινας όμως στιγμάς αι λυχνίαι Τέσσαρες λυχνούχοι αργυροί αοράτως Ότε ήνοιξεν η κόρη εντελώς τους οφθαλμούς Αληθώς δε ο Απόλλων ήτο προσκεκλημένος Την βαθύσοφον εκείνην σιγήν υπέλαβεν Και αι μεν δύο εξ αυτών αι πρεσβύτεραι Επειδή δε διά να ίδη είχε προ παντός Εκεί θα την ζητήση ο νυμφίος της Έβαλλεν ανάρθρους κραυγάς θαυμασμού Ιπταμένη άνω εις το κενόν επί των δυνηθείσα όμως όσον και αν ετυράννησε Έδραμεν η Ψυχή εκεί και προς ευχάριστον Τόσον ωραίαν ουδέποτε είχον δείξει Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Αγάπα με λοιπόν Ψυχή μου ως σε αγαπώ Βαρέα φοινικουργή υφάσματα εκόσμουν Τούτο μόνον είδεν ότι φαιδρόν και Ανήρπασεν αυτήν επί των πτερύγων