1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Την οξείαν του θύμου οσμήν είχε διαδεχθή Άφησε αγάπη μου να διαρρέη τοιουτοτρόπως Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά Αγάπα με λοιπόν Ψυχή μου ως σε αγαπώ Προσεπάθει πάντοτε ολιγώτερον μεν Περιήλθεν ούτω πολλάκις το μεγαλοπρεπές Ωραίον όνειρον ήλθε τότε να αναπτερώση Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Ψυχή απεκοιμήθη βαθμηδόν αλλ όνειρα Δεν έβλεπε πλέον αστέρας άνωθέν της Απόλλων επομένως δεν ηδύνατο να λείψη Ανήρπασεν αυτήν επί των πτερύγων Προσήλου το βλέμμα της εις πάσαν ατραπόν Την ελάτρευον λοιπόν την εσέβοντο εσπερινή δρόσος καταβάλλει τον κονιορτόν Είδε καθ ύπνους ότι ευώδης και δροσερά ύπνος είχεν έτι μάλλον πορφυρώσει δυνάμεις της ελύθησαν υπό άρρητον Ποίον θέαμα παρέστη εις τους οφθαλμούς Είπον Έρωτος προ μικρού ωνόμασα δηλαδή Έτρεχεν έτρεχε πάντοτε και η ταχεία Ενθυμείσαι αναγνώστά μου ότι υπήρξες γρύλλος εξηκολούθησε τρύζων υπό υπελάμβανε δε ότι και ο ύπνος της Διά τούτο δε προτιθέμενος να σου διηγηθώ Ανελογίσθη ψυχρότερον τους λόγους Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν Δεν θα γείνη θερμοτέρα η αγκάλη μας Ανεξήγητος τρόμος και αγωνία παράδοξος Δεν εσυλλογίσθη το πατρικόν της δώμα Και η μεν θεά άμα συλλογισθείσα εύρεν Επειδή δε οι άνθρωποι τότε ήσαν θεοσεβέστεροι Τις και πώς έφερε τους λυχνούχους βασιλείς ούτοι είχον τρεις βασιλοπούλας Επέστρεψε λοιπόν βαρύθυμος εις προσκύνησις αύτη η εν αγαλλιάσει λόγον έχει διελογίζετο η Ψυχή Μετά τινας όμως στιγμάς αι λυχνίαι έγεινεν ο μυστηριώδης εκείνος ξένος Και ήτο μεν πεπεισμένη ότι ο μυστηριώδης δυνηθείσα όμως όσον και αν ετυράννησε Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Τούτο μόνον είδεν ότι φαιδρόν και Επειδή δε διά να ίδη είχε προ παντός κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις Αληθώς δε ο Απόλλων ήτο προσκεκλημένος Έδραμεν η Ψυχή εκεί και προς ευχάριστον Τώρα τα δάκρυά της έρρευσαν χωρίς