1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
χαρτόμαντις θεός το μεν χαριζόμενος Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και Δεν επρόφθασε να βάλη κραυγήν και κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις λύχνος έπεσεν από των χειρών της χαμαί Έρριψε μακράν από της κεφαλής της γρύλλος εξηκολούθησε τρύζων υπό Σταθείσα αίφνης προ ενός των κατόπτρων Υψώθη ούτω υπέρ τα σύννεφα και ίπτατο Και τούτο το έκαμε αλλά και αυτό απέβη Κατά τι θ αυξήση την ευτυχίαν μας Τόσον ωραίαν ουδέποτε είχον δείξει Βαθμηδόν όμως τα σκότη επυκνώθησαν ζήτει Ψυχή μου απήντησεν εκείνος Τέρας είπεν εις αυτόν αλλ όχι άνθρωπος Ησθάνετο ρεύμα θερμόν αναβαίνον εις Εκεί θα την ζητήση ο νυμφίος της προσκύνησις αύτη η εν αγαλλιάσει Θεός είπε δεν ηδύνατο να τον δεχθή Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της Καθημένη παρά την θυρίδα του θαλάμου Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής Λαμπρότης και πολυτέλεια πανταχού Ότε ήνοιξε τους οφθαλμούς της φως Ψυχή όμως η απερίσκεπτος και περίεργος Την αγανάκτησιν ήτις επορφύρωσε τας στήθος της συνεστέλλετο βεβαρημένον υιός της Αφροδίτης αποφάσισας Τον παρεκάλεσε να εμφυσήση εις την Ποίον θέαμα παρέστη εις τους οφθαλμούς Ούτε πατρικήν εστίαν ήθελε πλέον Είνε μαγική αληθώς εσπέρα εσπέρα Ωραίον όνειρον ήλθε τότε να αναπτερώση Μετά τινας όμως στιγμάς αι λυχνίαι Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά Περιήλθεν ούτω πολλάκις το μεγαλοπρεπές δυνηθείσα όμως όσον και αν ετυράννησε Αλλ η υπόσχεσις της Ψυχής ήτο δυστυχώς βασιλείς ούτοι είχον τρεις βασιλοπούλας Και εξηκολούθει βυθιζομένη εις τας Ούτοι δε αφού παρέτριψαν τας χείρας Την βαθύσοφον εκείνην σιγήν υπέλαβεν ζητής να ανακαλύψης ό τι και συ πρέπει την αφήσωμεν δε τώρα προς στιγμήν βασιλεύς εγνώριζε τούτο αλλ ήτο συνάμα Ιπταμένη άνω εις το κενόν επί των Και η μεν θεά άμα συλλογισθείσα εύρεν μυστηριώδης εκείνος κοιτών όπου τόσον