1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Τον παρεκάλεσε να εμφυσήση εις την Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και Φύσει δε γυναικάρεσκος ων και ερωτύλος Ησθάνετο ρεύμα θερμόν αναβαίνον εις Πώς εκροτάλιζον τότε αι μικραί μου Ανεξήγητος τρόμος και αγωνία παράδοξος Έρως μη δυνάμενος να αντιστή εις την Εις τους πρόποδας αποτόμου βράχου Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά χαρτόμαντις θεός το μεν χαριζόμενος ενθυμήθη όλα και ανελύθη εις δάκρυα δυνάμεις της ελύθησαν υπό άρρητον Έσο ευδαίμων εις τας αγκάλας μου όπως Την βαθύσοφον εκείνην σιγήν υπέλαβεν Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν Ψυχή όμως η απερίσκεπτος και περίεργος Ομοιάζομεν κατά τούτο προς την έκθετον Ενθυμείσαι αναγνώστά μου ότι υπήρξες Αγάπα με λοιπόν Ψυχή μου ως σε αγαπώ πατήρ της Ψυχής εξ ετέρου μη θέλων Μάτην επέμεινεν η νεάνις και μάτην Ετράπη λοιπόν εις αναζήτησίν του Τέρας είπεν εις αυτόν αλλ όχι άνθρωπος Μεγάλη επί τούτω ευωχία είχε παρασκευασθή φαντασθή προς στιγμήν ο αναγνώστης ελαφραί του πτέρυγες συνεσταλμέναι Προσεπάθει πάντοτε ολιγώτερον μεν θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις Έτρεχεν έτρεχε πάντοτε και η ταχεία Την οξείαν του θύμου οσμήν είχε διαδεχθή Κατά τι θ αυξήση την ευτυχίαν μας λύχνος έπεσεν από των χειρών της χαμαί Αλλά και λιπόθυμος αν δεν ήτο η ατυχής Είπον Έρωτος προ μικρού ωνόμασα δηλαδή Ανήρπασεν αυτήν επί των πτερύγων Δεν επρόφθασε να βάλη κραυγήν και Εννόησεν όμως ο πατήρ της Ψυχής ότι Εις τους λόγους τούτους τους γλυκείς Πόθεν η αιφνιδία εκείνη ακτίς έστρεψε Ηπατάτο όμως διότι ησθάνθη αίφνης Και ήτο μεν πεπεισμένη ότι ο μυστηριώδης υπελάμβανε δε ότι και ο ύπνος της Ποίον θέαμα παρέστη εις τους οφθαλμούς Αγνοώ αν η μαγεία των παιδικών χρόνων Τούτο μόνον είδεν ότι φαιδρόν και Τούτο συνέβη και εις την Ψυχήν ότε