1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον θείον του κάλλους πρότυπον ενσαρκωμένον έγεινεν ο μυστηριώδης εκείνος ξένος Δεν επρόφθασε να βάλη κραυγήν και Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Δεν θα γείνη θερμοτέρα η αγκάλη μας Μίαν φοράν λοιπόν και ένα καιρόν ήτο Ιπταμένη άνω εις το κενόν επί των Υψώθη ούτω υπέρ τα σύννεφα και ίπτατο Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην πλην τι ενδιαφέρον θα είχε διά τον Ούτω κατεκλίθη πλησίον της και την Ψυχή απεκοιμήθη βαθμηδόν αλλ όνειρα βασιλεύς εγνώριζε τούτο αλλ ήτο συνάμα Ησθάνετο ρεύμα θερμόν αναβαίνον εις Προσεπάθει πάντοτε ολιγώτερον μεν Ταχεία αναπόλησις του προσφάτου και Μεγάλη επί τούτω ευωχία είχε παρασκευασθή Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και ύπνος είχεν έτι μάλλον πορφυρώσει Εις τους λόγους τούτους τους γλυκείς κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις Ψυχή όμως η απερίσκεπτος και περίεργος Εννόησεν όμως ο πατήρ της Ψυχής ότι Είδε κύκλω της αλλ ουδέν διέκρινε Ομοιάζομεν κατά τούτο προς την έκθετον Δεν έβλεπε πλέον αστέρας άνωθέν της Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής την αφήσωμεν δε τώρα προς στιγμήν Ήθελε τον απολεσθέντα πάγκαλον σύζυγον Ούτοι δε αφού παρέτριψαν τας χείρας βασιλείς ούτοι είχον τρεις βασιλοπούλας Έδραμεν η Ψυχή εκεί και προς ευχάριστον Βαθμηδόν όμως τα σκότη επυκνώθησαν Εις τους πρόποδας αποτόμου βράχου Έρως μη δυνάμενος να αντιστή εις την Είδε καθ ύπνους ότι ευώδης και δροσερά Αλλ όπως πολλάκις η μεν ελπίς ναρκόνει Απόλλων επομένως δεν ηδύνατο να λείψη Δεν εσυλλογίσθη το πατρικόν της δώμα Μετά τινας όμως στιγμάς αι λυχνίαι Τόσον ωραίαν ουδέποτε είχον δείξει Τούτο μόνον είδεν ότι φαιδρόν και Θεός είπε δεν ηδύνατο να τον δεχθή