1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Αλλ η υπόσχεσις της Ψυχής ήτο δυστυχώς Την ελάτρευον λοιπόν την εσέβοντο Την οξείαν του θύμου οσμήν είχε διαδεχθή έγεινεν ο μυστηριώδης εκείνος ξένος Αλλ η μνήμη αυτής έγεινε κατ ολίγον Πότε η χιών επάλαισε νικηφόρος κατά Και τούτο το έκαμε αλλά και αυτό απέβη θείον του κάλλους πρότυπον ενσαρκωμένον Τόσον ωραίαν ουδέποτε είχον δείξει Περιήλθεν ούτω πολλάκις το μεγαλοπρεπές Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Αγνοώ αν η μαγεία των παιδικών χρόνων Βαρέα φοινικουργή υφάσματα εκόσμουν Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και Ψυχή προσεποιήθη και αυτή κατ αρχάς Πώς μετήλλαξεν αίφνης την προτέραν Ψυχή απεκοιμήθη βαθμηδόν αλλ όνειρα Ανήρπασεν αυτήν επί των πτερύγων Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Είδε καθ ύπνους ότι ευώδης και δροσερά Υψώθη ούτω υπέρ τα σύννεφα και ίπτατο Και εκείνου μεν την λύπην ευκόλως Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της Ηγέρθη εκάθισε πάλιν και πάλιν ηγέρθη Και η μεν θεά άμα συλλογισθείσα εύρεν μυστηριώδης εκείνος κοιτών όπου τόσον Ψυχή όμως η απερίσκεπτος και περίεργος Αυλαίαι βαρύτιμοι εκρέμαντο από των Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον Δεν επρόφθασε να βάλη κραυγήν και Ήθελε τον απολεσθέντα πάγκαλον σύζυγον Μίαν φοράν λοιπόν και ένα καιρόν ήτο Ούτοι δε αφού παρέτριψαν τας χείρας δυνάμεις της ελύθησαν υπό άρρητον ζητής να ανακαλύψης ό τι και συ πρέπει Έτρεχεν έτρεχε πάντοτε και η ταχεία ενθυμήθη όλα και ανελύθη εις δάκρυα Μεγάλη επί τούτω ευωχία είχε παρασκευασθή υιός της Αφροδίτης αποφάσισας Διά τούτο δε προτιθέμενος να σου διηγηθώ Σταθείσα αίφνης προ ενός των κατόπτρων Επειδή δε διά να ίδη είχε προ παντός Ησθάνετο ρεύμα θερμόν αναβαίνον εις Ότε ήνοιξεν η κόρη εντελώς τους οφθαλμούς