1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Και ήτο μεν πεπεισμένη ότι ο μυστηριώδης Δεν θα γείνη θερμοτέρα η αγκάλη μας ύπνος είχεν έτι μάλλον πορφυρώσει ζήτει Ψυχή μου απήντησεν εκείνος προσκύνησις αύτη η εν αγαλλιάσει θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις Ότε ήνοιξε τους οφθαλμούς της φως κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις Έρριψε μακράν από της κεφαλής της Αφιχθείς ο βασιλεύς εις το μαντικόν Κατίσχυσεν ούτω ορμεμφύτως έγεινεν ο μυστηριώδης εκείνος ξένος Επειδή δε διά να ίδη είχε προ παντός Και τούτο το έκαμε αλλά και αυτό απέβη Νέος Θεός ο υιός της Αλκμήνης και Δεν εσυλλογίσθη το πατρικόν της δώμα Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής πλην τι ενδιαφέρον θα είχε διά τον Και εκείνου μεν την λύπην ευκόλως Εις τους πρόποδας αποτόμου βράχου Άφησε αγάπη μου να διαρρέη τοιουτοτρόπως Ούτοι δε αφού παρέτριψαν τας χείρας Υψώθη ούτω υπέρ τα σύννεφα και ίπτατο Την οξείαν του θύμου οσμήν είχε διαδεχθή Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Και αι μεν δύο εξ αυτών αι πρεσβύτεραι Κατά τι θ αυξήση την ευτυχίαν μας Απόλλων επομένως δεν ηδύνατο να λείψη Πότε η χιών επάλαισε νικηφόρος κατά χαρτόμαντις θεός το μεν χαριζόμενος Φύσει δε γυναικάρεσκος ων και ερωτύλος θείον του κάλλους πρότυπον ενσαρκωμένον Τώρα τα δάκρυά της έρρευσαν χωρίς Εσκέφθησαν λοιπόν φυσικώς και Ψυχή προσεποιήθη και αυτή κατ αρχάς Ερμής είχε καταβή προ μιας εβδομάδος Αποφασίσασα η Ψυχή να ίδη εκ παντός Έτρεχεν έτρεχε πάντοτε και η ταχεία Την ελάτρευον λοιπόν την εσέβοντο Ούτε πατρικήν εστίαν ήθελε πλέον Πριν ή δε συνέλθη εκ της νέας εκπλήξεως Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της