1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Βαθμηδόν όμως τα σκότη επυκνώθησαν Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής Την βαθύσοφον εκείνην σιγήν υπέλαβεν Κατά τι θ αυξήση την ευτυχίαν μας έγεινεν ο μυστηριώδης εκείνος ξένος προσκύνησις αύτη η εν αγαλλιάσει Τούτο μόνον είδεν ότι φαιδρόν και Τέρας είπεν εις αυτόν αλλ όχι άνθρωπος υπελάμβανε δε ότι και ο ύπνος της Μάτην επέμεινεν η νεάνις και μάτην Ούτοι δε αφού παρέτριψαν τας χείρας Τον παρεκάλεσε να εμφυσήση εις την Είδε καθ ύπνους ότι ευώδης και δροσερά Πόσην ώραν εκοιμήθη εις τίνος νυμφίου Κατίσχυσεν ούτω ορμεμφύτως Πόθεν η αιφνιδία εκείνη ακτίς έστρεψε Ωραίον όνειρον ήλθε τότε να αναπτερώση Τέσσαρες λυχνούχοι αργυροί αοράτως στήθος της συνεστέλλετο βεβαρημένον Ησθάνετο ρεύμα θερμόν αναβαίνον εις ζητής να ανακαλύψης ό τι και συ πρέπει Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της Απηδαλιούχητος επλανάτο η διάνοιά Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Εις τους λόγους τούτους τους γλυκείς Είδε κύκλω της αλλ ουδέν διέκρινε δυνάμεις της ελύθησαν υπό άρρητον Ενθυμείσαι αναγνώστά μου ότι υπήρξες Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά Την αγανάκτησιν ήτις επορφύρωσε τας Θεός είπε δεν ηδύνατο να τον δεχθή Φύσει δε γυναικάρεσκος ων και ερωτύλος λόγον έχει διελογίζετο η Ψυχή Έσο ευδαίμων εις τας αγκάλας μου όπως Ούτε πατρικήν εστίαν ήθελε πλέον Τις και πώς έφερε τους λυχνούχους Δεν επρόφθασε να βάλη κραυγήν και Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν