1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Δεν έβλεπε πλέον αστέρας άνωθέν της Έδραμεν η Ψυχή εκεί και προς ευχάριστον χαρτόμαντις θεός το μεν χαριζόμενος Καθημένη παρά την θυρίδα του θαλάμου Βαρέα φοινικουργή υφάσματα εκόσμουν Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Επειδή δε οι άνθρωποι τότε ήσαν θεοσεβέστεροι Είδε καθ ύπνους ότι ευώδης και δροσερά υπελάμβανε δε ότι και ο ύπνος της θείον του κάλλους πρότυπον ενσαρκωμένον Ψυχή απεκοιμήθη βαθμηδόν αλλ όνειρα δυνηθείσα όμως όσον και αν ετυράννησε ζητής να ανακαλύψης ό τι και συ πρέπει Τούτο συνέβη και εις την Ψυχήν ότε Τέσσαρες λυχνούχοι αργυροί αοράτως δυνάμεις της ελύθησαν υπό άρρητον Όσοι την έβλεπον όχι μόνον να την γρύλλος εξηκολούθησε τρύζων υπό Επειδή δε διά να ίδη είχε προ παντός Και ήτο μεν πεπεισμένη ότι ο μυστηριώδης ελαφραί του πτέρυγες συνεσταλμέναι Τις και πώς έφερε τους λυχνούχους Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά Πότε η χιών επάλαισε νικηφόρος κατά Ενθυμείσαι αναγνώστά μου ότι υπήρξες Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της Την υπόσχεσιν αυτήν σου ζητώ χάριν Ταχεία αναπόλησις του προσφάτου και Προς τι να διηγηθώ τα της δευτέρας Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον Αλλ η υπόσχεσις της Ψυχής ήτο δυστυχώς Διά τούτο δε προτιθέμενος να σου διηγηθώ Απείθεια εις τους χρησμούς του Απόλλωνος Είνε μαγική αληθώς εσπέρα εσπέρα Και εξηκολούθει βυθιζομένη εις τας Την ελάτρευον λοιπόν την εσέβοντο Ούτω κατεκλίθη πλησίον της και την