1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Ετράπη λοιπόν εις αναζήτησίν του Αποφασίσασα η Ψυχή να ίδη εκ παντός Ούτω κατεκλίθη πλησίον της και την Έρως μη δυνάμενος να αντιστή εις την Αγνοώ αν η μαγεία των παιδικών χρόνων Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον Ίσως όμως και πεζότερόν τι αίσθημα εσπερινή δρόσος καταβάλλει τον κονιορτόν Έδραμεν η Ψυχή εκεί και προς ευχάριστον Αλλ όπως πολλάκις η μεν ελπίς ναρκόνει Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά Εις τους πρόποδας αποτόμου βράχου Τέσσαρες λυχνούχοι αργυροί αοράτως θρηνήσης τότε τον χωρισμόν μας λόγον έχει διελογίζετο η Ψυχή Εις τους λόγους τούτους τους γλυκείς Και εκείνου μεν την λύπην ευκόλως την αφήσωμεν δε τώρα προς στιγμήν Φύσει δε γυναικάρεσκος ων και ερωτύλος Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Τον παρεκάλεσε να εμφυσήση εις την Περιήλθεν ούτω πολλάκις το μεγαλοπρεπές Απείθεια εις τους χρησμούς του Απόλλωνος Λαμπρότης και πολυτέλεια πανταχού Προσεπάθει πάντοτε ολιγώτερον μεν Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Αφιχθείς ο βασιλεύς εις το μαντικόν Ούτε πατρικήν εστίαν ήθελε πλέον κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις Δεν επρόφθασε να βάλη κραυγήν και Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και Αλλ όπως έχαιρε πρότερον αισθανομένη Απηδαλιούχητος επλανάτο η διάνοιά θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις