1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
ύπνος είχεν έτι μάλλον πορφυρώσει Ούτε πατρικήν εστίαν ήθελε πλέον Περιήλθεν ούτω πολλάκις το μεγαλοπρεπές Μεγάλη επί τούτω ευωχία είχε παρασκευασθή Πόθεν η αιφνιδία εκείνη ακτίς έστρεψε Αληθώς δε ο Απόλλων ήτο προσκεκλημένος Φύσει δε γυναικάρεσκος ων και ερωτύλος Μάτην επέμεινεν η νεάνις και μάτην Ομοιάζομεν κατά τούτο προς την έκθετον Αλλ όπως έχαιρε πρότερον αισθανομένη Προς τι να διηγηθώ τα της δευτέρας Εκάλεσε τον παράλυτον υιόν της Αλλά και λιπόθυμος αν δεν ήτο η ατυχής Ανήρπασεν αυτήν επί των πτερύγων Ότε ήνοιξε τους οφθαλμούς της φως Βαρέα φοινικουργή υφάσματα εκόσμουν θρηνήσης τότε τον χωρισμόν μας και έκλαυσεν επί τέλους ως αι γυναίκες Εκεί θα την ζητήση ο νυμφίος της Ότε ήνοιξεν η κόρη εντελώς τους οφθαλμούς την καταστρέψη διότι όταν μάθης ποίος μυστηριώδης εκείνος κοιτών όπου τόσον Ετράπη λοιπόν εις αναζήτησίν του φαντασθή προς στιγμήν ο αναγνώστης Είνε μαγική αληθώς εσπέρα εσπέρα Έτρεχεν έτρεχε πάντοτε και η ταχεία Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην ελαφραί του πτέρυγες συνεσταλμέναι Τέρας είπεν εις αυτόν αλλ όχι άνθρωπος Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν την αφήσωμεν δε τώρα προς στιγμήν