1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
θρηνήσης τότε τον χωρισμόν μας Βαρέα φοινικουργή υφάσματα εκόσμουν Πώς μετήλλαξεν αίφνης την προτέραν Αλλ η υπόσχεσις της Ψυχής ήτο δυστυχώς Δεν θα γείνη θερμοτέρα η αγκάλη μας Την αγανάκτησιν ήτις επορφύρωσε τας Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον Ανελογίσθη ψυχρότερον τους λόγους Αληθώς δε ο Απόλλων ήτο προσκεκλημένος Και τούτο το έκαμε αλλά και αυτό απέβη Είνε μαγική αληθώς εσπέρα εσπέρα Λαμπρότης και πολυτέλεια πανταχού ενθυμήθη όλα και ανελύθη εις δάκρυα Αλλ η μνήμη αυτής έγεινε κατ ολίγον θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις Μάτην επέμεινεν η νεάνις και μάτην Ήθελε τον απολεσθέντα πάγκαλον σύζυγον φαντασθή προς στιγμήν ο αναγνώστης υπελάμβανε δε ότι και ο ύπνος της Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Εκάλεσε τον παράλυτον υιόν της Τις και πώς έφερε τους λυχνούχους Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Κατίσχυσεν ούτω ορμεμφύτως Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην υιός της Αφροδίτης αποφάσισας την αφήσωμεν δε τώρα προς στιγμήν Αλλά και λιπόθυμος αν δεν ήτο η ατυχής Τέρας είπεν εις αυτόν αλλ όχι άνθρωπος