1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Ούτω δε μεταξύ άλλων κατεπρόδωκε Τον παρεκάλεσε να εμφυσήση εις την Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον Επέστρεψε λοιπόν βαρύθυμος εις Κατίσχυσεν ούτω ορμεμφύτως Ενθυμείσαι αναγνώστά μου ότι υπήρξες θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις υιός της Αφροδίτης αποφάσισας Απόλλων επομένως δεν ηδύνατο να λείψη Υψώθη ούτω υπέρ τα σύννεφα και ίπτατο Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και Μόλις τον είδε φωτισθέντα υπό του Ηπατάτο όμως διότι ησθάνθη αίφνης Πότε η χιών επάλαισε νικηφόρος κατά Της τρίτης όμως και νεωτάτης η καλλονή θρηνήσης τότε τον χωρισμόν μας πλην τι ενδιαφέρον θα είχε διά τον Και τούτο το έκαμε αλλά και αυτό απέβη Προσήλου το βλέμμα της εις πάσαν ατραπόν Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής Και ήτο μεν πεπεισμένη ότι ο μυστηριώδης Και η μεν θεά άμα συλλογισθείσα εύρεν Είπον Έρωτος προ μικρού ωνόμασα δηλαδή Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Έβαλλεν ανάρθρους κραυγάς θαυμασμού Θεός είπε δεν ηδύνατο να τον δεχθή Τόσον ωραίαν ουδέποτε είχον δείξει Και εκείνου μεν την λύπην ευκόλως κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις