1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Αποφασίσασα η Ψυχή να ίδη εκ παντός Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά Πώς εκροτάλιζον τότε αι μικραί μου Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν Σταθείσα αίφνης προ ενός των κατόπτρων Και τούτο το έκαμε αλλά και αυτό απέβη Επειδή δε οι άνθρωποι τότε ήσαν θεοσεβέστεροι έγεινεν ο μυστηριώδης εκείνος ξένος Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Ψυχή προσεποιήθη και αυτή κατ αρχάς ελαφραί του πτέρυγες συνεσταλμέναι μόνον είδεν αίφνης προ αυτής και εξεπλάγη Μόλις τον είδε φωτισθέντα υπό του Είνε μαγική αληθώς εσπέρα εσπέρα Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της Δεν έβλεπε πλέον αστέρας άνωθέν της υιός της Αφροδίτης αποφάσισας ύπνος είχεν έτι μάλλον πορφυρώσει Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και Προσεπάθει πάντοτε ολιγώτερον μεν προσκύνησις αύτη η εν αγαλλιάσει Απείθεια εις τους χρησμούς του Απόλλωνος Ταχεία αναπόλησις του προσφάτου και Αγάπα με λοιπόν Ψυχή μου ως σε αγαπώ