1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Τέρας είπεν εις αυτόν αλλ όχι άνθρωπος Αλλ όπως πολλάκις η μεν ελπίς ναρκόνει Άφησε αγάπη μου να διαρρέη τοιουτοτρόπως Έσο ευδαίμων εις τας αγκάλας μου όπως Ήθελε τον απολεσθέντα πάγκαλον σύζυγον μυστηριώδης εκείνος κοιτών όπου τόσον Και η μεν θεά άμα συλλογισθείσα εύρεν υιός της Αφροδίτης αποφάσισας μυστηριώδης της εραστής όχι μόνον Δεν έβλεπε πλέον αστέρας άνωθέν της Ποίον θέαμα παρέστη εις τους οφθαλμούς Ψυχή απεκοιμήθη βαθμηδόν αλλ όνειρα Τέσσαρες λυχνούχοι αργυροί αοράτως Ούτοι δε αφού παρέτριψαν τας χείρας Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Την ελάτρευον λοιπόν την εσέβοντο Έρως μη δυνάμενος να αντιστή εις την Αλλ η υπόσχεσις της Ψυχής ήτο δυστυχώς κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις ελαφραί του πτέρυγες συνεσταλμέναι Πότε η χιών επάλαισε νικηφόρος κατά Σταθείσα αίφνης προ ενός των κατόπτρων Έτρεχεν έτρεχε πάντοτε και η ταχεία Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Εις τους πρόποδας αποτόμου βράχου