1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Μίαν φοράν λοιπόν και ένα καιρόν ήτο Δεν εσυλλογίσθη το πατρικόν της δώμα Αλλά και λιπόθυμος αν δεν ήτο η ατυχής Θεός είπε δεν ηδύνατο να τον δεχθή Είνε ωραία θερινή εσπέρα και το ήρεμον Πώς μετήλλαξεν αίφνης την προτέραν Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην ενθυμήθη όλα και ανελύθη εις δάκρυα Δος μου την υπόσχεσιν να μη μ ερωτήσης Έβαλλεν ανάρθρους κραυγάς θαυμασμού Ταχεία αναπόλησις του προσφάτου και Δεν επρόφθασε να βάλη κραυγήν και Τέλος εβάρυναν τα βλέφαρά της και Πότε η χιών επάλαισε νικηφόρος κατά Ανήρπασεν αυτήν επί των πτερύγων μόνον είδεν αίφνης προ αυτής και εξεπλάγη Κατά τι θ αυξήση την ευτυχίαν μας Προς τι να διηγηθώ τα της δευτέρας ζητής να ανακαλύψης ό τι και συ πρέπει Ψυχή απεκοιμήθη βαθμηδόν αλλ όνειρα χαρτόμαντις θεός το μεν χαριζόμενος Απείθεια εις τους χρησμούς του Απόλλωνος Αλλ η μνήμη αυτής έγεινε κατ ολίγον θυρωρός προσέκλινεν εννοείται εις Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν