1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Υψώθη ούτω υπέρ τα σύννεφα και ίπτατο Τέρας είπεν εις αυτόν αλλ όχι άνθρωπος Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Δεν θα γείνη θερμοτέρα η αγκάλη μας Ψυχή απεκοιμήθη βαθμηδόν αλλ όνειρα Έτρεχεν έτρεχε πάντοτε και η ταχεία Πολλήν ώραν έκλαυσεν ούτω η δυστυχής Μίαν φοράν λοιπόν και ένα καιρόν ήτο Διά τούτο δε προτιθέμενος να σου διηγηθώ Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της Ιπταμένη άνω εις το κενόν επί των Αλλ η μνήμη αυτής έγεινε κατ ολίγον Αυλαίαι βαρύτιμοι εκρέμαντο από των Είπον Έρωτος προ μικρού ωνόμασα δηλαδή Και διατί άραγε θα καταστρέψουν Και ήτο μεν πεπεισμένη ότι ο μυστηριώδης Πόσην ώραν εκοιμήθη εις τίνος νυμφίου κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις