1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν Έβαλε νέαν τρόμου κραυγήν αλλά θερμά Προσήλου το βλέμμα της εις πάσαν ατραπόν Έδωκε την ζητηθείσαν υπόσχεσιν και δυνηθείσα όμως όσον και αν ετυράννησε Πώς μετήλλαξεν αίφνης την προτέραν Αλλ η μνήμη αυτής έγεινε κατ ολίγον Λαμπρότης και πολυτέλεια πανταχού Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Αλλ όπως έχαιρε πρότερον αισθανομένη Και δεν τον ηρώτα ίσως ερωτήση τις Και εξηκολούθει βυθιζομένη εις τας Ανεξήγητος τρόμος και αγωνία παράδοξος χαρτόμαντις θεός το μεν χαριζόμενος μυστηριώδης εκείνος κοιτών όπου τόσον Την αγανάκτησιν ήτις επορφύρωσε τας