1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Απηδαλιούχητος επλανάτο η διάνοιά Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Μίαν φοράν λοιπόν και ένα καιρόν ήτο Είνε μαγική αληθώς εσπέρα εσπέρα Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά έγεινεν ο μυστηριώδης εκείνος ξένος ζήτει Ψυχή μου απήντησεν εκείνος Δεν επρόφθασε να βάλη κραυγήν και Είπον Έρωτος προ μικρού ωνόμασα δηλαδή προσκύνησις αύτη η εν αγαλλιάσει Θεός είπε δεν ηδύνατο να τον δεχθή Τέσσαρες λυχνούχοι αργυροί αοράτως Προς τι να διηγηθώ τα της δευτέρας Αλλά και λιπόθυμος αν δεν ήτο η ατυχής